Luisteren naar wat gezien wil worden
Soms komt werk niet voort uit een ambitie, maar uit noodzaak. Uit een fase in je leven waarin je alles probeert te dragen, terwijl je systeem allang signalen afgeeft dat het te veel is. In deze aflevering van Tantes aan Tafel ga ik in gesprek met Lian Linssen, energetisch specialist en NEI-therapeut, over hoe haar persoonlijke ervaring haar bracht naar het werk dat ze vandaag doet.
Zieke kindjes en leven in de hoogste versnelling
Toen Lian moeder werd, belandde zij in een periode die veel ouders zullen herkennen, maar weinigen echt durven benoemen. Twee jonge kindjes die ziek waren, met onder andere een koemelkallergie, veel zorgen, medische trajecten, artsen en ziekenhuisbezoeken. Een wereld waarin je alert moet zijn, sterk moet blijven en continu schakelt.
Wat daarin ontbrak, was het gevoel écht gehoord te worden. Niet alleen als moeder, maar ook als mens. De focus lag op symptomen, protocollen en oplossingen, terwijl haar eigen lichaam en emoties steeds verder naar de achtergrond verdwenen. Lian ging door. Hield controle. Liet niet los. Totdat haar systeem dat niet langer kon dragen.
De weg naar binnen
Juist vanuit die uitputting begon Lian te zoeken naar een andere manier. Niet nóg harder werken of verklaringen vinden, maar luisteren. Naar haar lichaam. Naar emoties die zich vastgezet hadden. Naar patronen die dieper lagen dan het zichtbare probleem.
Via NEI (Neuro Emotionele Integratie) en het werken met de biotensor ging zij laag voor laag aan de slag met haar eigen onderbewuste. Niet groots of spectaculair, maar zorgvuldig, afgestemd en eerlijk. Ze ontdekte hoeveel onverwerkte emoties zij bij zich droeg, en hoe die niet alleen haarzelf, maar ook haar gezin beïnvloedden.
Wat ze losliet, werkte door. Niet alleen in haar eigen leven, maar ook bij haar kinderen.
Wat ouders dragen, voelen kinderen
In haar werk vandaag begeleidt Lian vrouwen en gezinnen vanuit diezelfde ervaring. Ze werkt met NEI altijd in combinatie met de biotensor en kijkt daarnaast systemisch naar het grotere geheel. Want wat een kind laat zien, staat zelden op zichzelf.
Door via de ouders contact te maken met het onderliggende verdriet, de pijn of spanning die vastzit in het systeem, ontstaat er ruimte. Ruimte om te erkennen wat er was. Om los te laten wat niet (meer) gedragen hoeft te worden. En juist die beweging heeft vaak effect op de kinderen.
Niet omdat zij ‘behandeld’ worden, maar omdat het systeem verandert.
Van persoonlijke ervaring naar gedragen werk
Wat dit gesprek zo bijzonder maakt, is dat Lian niets theoretisch uitlegt wat ze niet zelf heeft doorleefd. Haar werk is geen methode op papier, maar een doorleefd proces. Ze weet hoe het is om vast te zitten, om te zoeken, om te twijfelen en om uiteindelijk weer rust te vinden.
Die rust, dat vertrouwen en die zachtheid geeft ze nu door aan haar cliënten. Aan moeders die voelen dat er meer speelt. Aan gezinnen die vastlopen. Aan vrouwen die opnieuw willen leren luisteren naar hun lichaam en hun systeem.
Een gesprek over luisteren in plaats van vechten
In deze aflevering praten we over moederschap, controle, loslaten en het lichaam als kompas. Over hoe persoonlijke ervaring soms precies datgene is wat je tot je werk brengt. En over wat er mogelijk wordt wanneer je niet langer alles alleen probeert te dragen. Een gesprek dat raakt, juist omdat het zo herkenbaar en echt is.
Wil je meer weten over Lian?
Je vindt Lian via:
website: https://www.lianlinssen.com/
Instagram @lianlinssen
Anita Holthuis
