Je hoeft niet iemand anders te worden. Je mag herinneren wie je altijd al was.
Er zijn gesprekken die je na afloop nog dagen met je meedraagt. Niet omdat er spectaculaire uitspraken worden gedaan of omdat je ineens alle antwoorden hebt gevonden, maar juist omdat er iets in beweging komt. Dat had ik na mijn gesprek met Nancy Onofrio. Terwijl we spraken over identiteit, vrouwelijke energie en persoonlijke groei, merkte ik dat het gesprek steeds minder ging over veranderen en steeds meer over herinneren. Herinneren wie je bent, voordat de wereld je vertelde wie je moest zijn.
Dat klinkt misschien eenvoudig, maar hoe ouder we worden, hoe meer rollen we verzamelen. We zijn partner, moeder, dochter, collega, ondernemer of vriendin. We leren ons aan te passen aan wat een situatie van ons vraagt en raken daar vaak ontzettend goed in. Zo goed zelfs, dat we soms vergeten waar die rollen ophouden en waar wijzelf beginnen. Juist dat inzicht vormde de rode draad van ons gesprek.
Wanneer ben je eigenlijk gestopt met dromen?
Nancy vertelde dat ze vrouwen regelmatig vraagt waar ze werkelijk van dromen. Opvallend genoeg blijkt dat vaak een veel moeilijkere vraag dan verwacht. De meeste mensen kunnen moeiteloos vertellen wat ze niet meer willen. Ze weten precies waar ze op leeglopen, welke patronen ze willen doorbreken of waarom ze zich niet meer gelukkig voelen. Maar zodra de aandacht verschuift naar verlangen, ontstaat er vaak stilte.
Misschien is dat ook niet zo vreemd. We hebben geleerd om verantwoordelijk te zijn, om voor anderen te zorgen en om vooral door te gaan. In die beweging verliezen we soms ongemerkt het contact met onze eigen verlangens. Niet omdat die verdwenen zijn, maar omdat ze jarenlang ondergeschikt zijn geweest aan alles wat belangrijker leek. Werk, gezin, verwachtingen en verplichtingen vragen voortdurend onze aandacht, terwijl onze eigen stem steeds zachter wordt.
Je identiteit is geen eindpunt, maar een keuze
Wat mij raakte, was de manier waarop Nancy over identiteit spreekt. Niet als iets wat vaststaat, maar als iets dat voortdurend in beweging is. Ze gebruikte daarvoor het beeld van verschillende jasjes die we gedurende ons leven aantrekken. Het jasje van de professional, de moeder, de partner of degene die altijd sterk moet zijn. Sommige jasjes voelen vertrouwd omdat we ze al jaren dragen, maar dat betekent niet automatisch dat ze nog bij ons passen.
Volgens Nancy begint persoonlijke ontwikkeling daarom niet met het veranderen van gedrag, maar met de vraag wie je eigenlijk wilt zijn. Niet omdat je nu niet goed genoeg bent, maar omdat je bewust mag kiezen welke versie van jezelf je meer ruimte wilt geven. Dat vond ik een mooie gedachte. Niet jezelf opnieuw uitvinden, maar jezelf toestemming geven om steeds dichter bij je eigen kern te leven.
Groeien vanuit overvloed in plaats van tekort
Tijdens ons gesprek vertelde Nancy openhartig over haar eigen zoektocht. Jarenlang was ook zij bezig met groeien en ontwikkelen, totdat ze zich realiseerde dat groei heel anders voelt wanneer die niet voortkomt uit het idee dat je tekortschiet. Er is een wereld van verschil tussen streven omdat je denkt dat je pas later gelukkig mag zijn en groeien omdat je nieuwsgierig bent naar wat er nog meer mogelijk is.
Dat onderscheid sprak mij enorm aan. Ook ik herken hoe gemakkelijk we denken dat geluk ergens verderop ligt. Als dit project klaar is. Als de agenda rustiger wordt. Als de omstandigheden veranderen. Terwijl juist de kunst misschien wel is om tevreden te kunnen zijn met wie je vandaag bent én tegelijkertijd open te blijven staan voor ontwikkeling. Niet vanuit onrust, maar vanuit vertrouwen.
Kleine rituelen maken grote veranderingen mogelijk
Vanuit die gedachte ontstond ook Nancy’s nieuwe programma Unleash Her. Geen traject waarin vrouwen wordt verteld hoe ze moeten leven, maar een uitnodiging om opnieuw verbinding te maken met zichzelf. In acht weken begeleidt ze vrouwen langs thema’s als identiteit, eigenwaarde, dagelijkse rituelen en vrouwelijke energie. Daarbij spelen coaching, visualisatie en essentiële oliën een ondersteunende rol. Niet als doel op zich, maar als hulpmiddelen om het hoofd wat zachter te laten worden en het gevoel weer meer ruimte te geven.
Wat ik mooi vond, is dat het programma niet draait om nóg harder werken aan jezelf. Het gaat juist over vertragen, voelen en ontdekken welke kleine rituelen ervoor zorgen dat je iedere dag opnieuw bij jezelf kunt inchecken. Niet omdat je leven perfect moet worden, maar omdat je jezelf belangrijk genoeg mag vinden om daar iedere dag even bewust bij stil te staan.
Luister de aflevering
Deze aflevering is voor iedereen die nieuwsgierig is naar zichzelf. Voor mensen die voelen dat er meer is dan alleen de dagelijkse drukte. En voor iedereen die bereid is om af en toe een laagje dieper te kijken. 
Van sterrenstof tot modder – van vergeten naar herinneren is nu te beluisteren via Spiri Wiri Tantes.
Je bent al genoeg
Aan het einde van de podcast vroeg ik Nancy welke boodschap zij iedere vrouw zou willen meegeven. Haar antwoord was even eenvoudig als krachtig: “I am safe. I am enough.” Twee zinnen die misschien wel de essentie van ons hele gesprek samenvatten. Want zolang we blijven geloven dat we eerst meer moeten zijn, meer moeten bereiken of meer moeten bewijzen, blijven we zoeken naar iets wat misschien nooit buiten onszelf heeft gelegen.
Misschien begint persoonlijke ontwikkeling daarom niet met jezelf verbeteren, maar met jezelf herinneren. Herinneren dat je niet hoeft te wachten op toestemming. Niet op het perfecte moment. Niet op bevestiging van een ander. Maar dat je vandaag al mag beginnen met leven vanuit wie je werkelijk bent.
